در دهه 1960، به علت نیاز به کنترل‌های الکترونیکی در صنعت خودروسازی، ایده استفاده از رله‌های الکترومکانیکی برای کنترل فرآیندها مطرح شد. این رله‌ها برای کنترل وقفه جریان الکتریکی استفاده می‌شدند. با این حال، استفاده از رله‌ها برای سیستم‌های بزرگ و پیچیده دچار محدودیت‌هایی بود، از جمله حجم بزرگ، عمر کوتاه و سختی برنامه‌ریزی و توسعه بودند ولی در دهه 1970، توسعه تکنولوژی میکروپروسسورها امکان ساخت PLCها را به وجود آورد. اولین PLC تجاری به نام “084” توسط شرکت Modicon که در حال حاضر بخشی از شرکت اشنایدر الکتریک است در سال 1973 معرفی شد. این PLCها از یک میکروپروسسور برای اجرای برنامه‌های کنترلی استفاده می‌کردند و از طریق واسط‌های ورودی/ خروجی با سنسورها و اعمال‌کننده‌ها ارتباط برقرار می‌کردند. در دهه 1980، PLCها به شدت پذیرش و استفاده یافتند. توانایی برنامه‌ریزی و تغییر کنترل‌ها در زمان واقعی، امکان استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی پیشرفته‌تر و افزایش امکانات و اتصالات I/O، از مزایای PLCها در این دهه بود. از دهه 1990 به بعد، PLCها به صورت یکپارچه با سیستم‌های اتوماسیون و کنترل بزرگ‌تر یکپارچه شدند. PLCها امکانات پیشرفته‌تری مانند اتصال به شبکه‌های صنعتی، رابط‌های تعاملی انسان و ماشین HMI و قابلیت برنامه‌ریزی برای کاربران غیرفنی را بهبود دادند. همچنین، استفاده از استانداردهای صنعتی مانند IEC 61131-3 برای برنامه‌ریزی PLCها متداول شد. در سال‌های اخیر، با پیشرفت تکنولوژی اینترنت اشیا IoT و اتصالات بی‌سیم، PLCها به سمت سیستم‌های هوشمندتر و ارتباطی قدرتمندتر پیش رفته‌اند. آنها قادر به ارسال و دریافت داده‌ها به صورت بی‌سیم و ارتباط با سایر سیستم‌ها و دستگاه‌ها می‌باشند در مجموع، PLCها از یک سیستم ساده برای کنترل فرآیندها و ماشین‌آلات به یک سیستم پیچیده و قدرتمند تحول یافته‌اند. این تحولات شامل استفاده از میکروپروسسورها، پیشرفت در برنامه‌ریزی و اتصالات، بهبود در تعامل با کاربران و یکپارچه‌سازی با سایر سیستم‌های اتوماسیون و کنترل می‌باشند.